““یک SME با پشتیبانی خوب می‌تواند به یک موتور اقتصادی قدرتمند برای کل یک کشور تبدیل شود.“

– پاتریشیا زوندی یائو

خانم پاتریشیا زوندی یائو (رئیس جنبش شرکت‌های کوچک و متوسط – MSME)

یک چشم‌انداز، یک مبارزه، یک رنسانس برای شرکت‌های کوچک و متوسط ساحل عاج

خانم پاتریشیا زوندی یائو، به عنوان رئیس جنبش شرکت‌های کوچک و متوسط ساحل عاج (MSME)، تجسم دقت استراتژیک و اشتیاق به این حوزه است. او که مدت‌هاست به ترویج کارآفرینی در ساحل عاج متعهد است، مصاحبه‌ای اختصاصی و عمیق با تیم تحریریه “سایگلین-آفریقا” (SAIGLOIN-AFRICA) انجام داد که در آن به حرفه الهام‌بخش خود، ابتکارات کلیدی سازمانش و چشم‌اندازش برای آینده شرکت‌های کوچک و متوسط ساحل عاج می‌پردازد. او با قاطعیت می‌گوید: “یک شرکت کوچک و متوسط با پشتیبانی خوب می‌تواند به یک موتور اقتصادی قدرتمند برای کل کشور تبدیل شود”.

تو حقوق خواندی. چرا دنبال شغل وکالت نرفتی؟

اعتراف می‌کنم که شاید همین‌طوری و بدون هیچ اشتیاق واقعی وارد دانشکده حقوق شدم، چون رویای من در جوانی این بود که راهبه شوم. وقتی مردم از من می‌پرسیدند: «بعداً می‌خواهی چه کار کنی؟» همیشه جواب می‌دادم که می‌خواهم راهبه شوم. چون در مدرسه‌ام با راهبه‌ها وقت می‌گذراندم. من در یک مدرسه کاتولیک که توسط خواهران در سوبره اداره می‌شد، درس می‌خواندم و به آن راهبه‌ها خیلی نزدیک بودم. بنابراین کارشان را تحسین می‌کردم چون می‌دیدم که در کلینیک مردم را درمان می‌کنند. آنها یک درمانگاه داشتند که در آنجا به همه خدمات درمانی ارائه می‌دادند.

و بنابراین من با دو راهبه به نام‌های خواهر مارت و خواهر ماری ایوان خیلی نزدیک بودم. من به آن دو راهبه نزدیک بودم و همه جا آنها را دنبال می‌کردم. با آنها، خدمات زندان را انجام می‌دادم چون آنها برای ملاقات زندانیان به زندان‌ها می‌رفتند. و آن موقع بود که با خودم گفتم، از کاری که آنها انجام می‌دهند خوشم می‌آید، پس می‌خواهم راهبه شوم.

وقتی به سال آخر دبیرستان رسیدم، شروع به پرسیدن سوالات درست از خودم کردم. اعتراف می‌کنم که در نهایت می‌خواستم به مؤسسه ملی پلی‌تکنیک (INP) بروم. INP کمی وسوسه‌ام می‌کرد، اما دیپلم ادبی داشتم.

برای ورود به دانشکده کشاورزی، باید دیپلم علمی می‌داشتید. با این حال در آزمون رقابتی ESCA (مدرسه عالی تجارت و بازرگانی) شرکت کردم، اما موفق نشدم. و بعد، بالاخره، یک برادر بزرگتر، یک دوست، از من خواست که حقوق را امتحان کنم، چون درها را باز می‌کند.

این‌طور بود که در دانشکده حقوق ثبت نام کردم و اعتراف می‌کنم که پشیمان نشده‌ام، زیرا معتقدم حقوق رشته‌ای است که فرصت‌های زیادی را ارائه می‌دهد.

به جز اینکه وقتی فارغ‌التحصیل شدم، می‌دانستم که می‌خواهم همه کار انجام دهم، جز پوشیدن لباس وکالت، ردای مشکی. سعی کردم ببینم آیا می‌توانم دیپلم تخصصی عالی (DSS) در حقوق بانکی بگیرم. می‌خواستم به داکار، به دانشگاه شیخ آنتا دیوپ (UCAD) بروم.

و بعد، چیزی به ذهنم رسید چون با مادرم بودم که مغازه‌دار بود. در طول سال تحصیلی، مادرم برای فروش به مدرسه ما می‌آمد و بنابراین در زنگ تفریح، به او در فروش کمک می‌کردم. در طول تعطیلات، با مادرم تجارت می‌کردم. او را برای فروش در روستاهای سوبره، از جمله یاباهیو، اوکروهیو، میگویی و غیره (که در آن زمان روستا بودند) همراهی می‌کردم.

من از تجارت لذت می‌بردم چون پول در می‌آوردم. بعد از فروش، مادرم به من پورسانت می‌داد. از تعامل لذت می‌بردم، از فروش لذت می‌بردم.

مگر نه اینکه ذوق کارآفرینی از آنجا آمده؟

فکر می‌کنم همینطور است. اما به جز اینکه در آن زمان، کارآفرینی هیچ معنایی نداشت. ما فکر می‌کردیم کارآفرینان، تاجران هستند. منظور ما افرادی بودند که سایت‌های ساختمانی را مدیریت می‌کردند.

از آنجایی که در مدرسه خیلی باهوش بودم، نمی‌دانستم چگونه به پدرم بگویم، مخصوصاً که او پول زیادی را صرف تحصیل من کرده بود، که می‌خواهم یک تاجر شوم، در حالی که برای او، باید شغل حقوق را دنبال می‌کردم. قرار بود فرزند بزرگترمان پزشک شود، و فرزند دوممان متخصص کشاورزی. می‌خواستم بفروشم. وقتی می‌گویم بفروشم، واقعاً منظورم فروش در روستاها است. اما چگونه می‌توانستم او را متقاعد کنم؟ کمی سخت بود.

چطور توانستی او را متقاعد کنی؟

فکر می‌کنم شاید به خاطر جدیت من بود. آنقدر جدی بودم که او دید که من تمام تلاشم را می‌کنم. و بعد، دید که من تلاش می‌کنم، که کمی پول درمی‌آورم. اما برای او، هنوز هم چیزی ناپایدار بود، زیرا شغل در یک اداره یا یک شرکت بسیار امن‌تر است. اما فکر می‌کنم او خیلی هم اشتباه نمی‌کرد زیرا در آن زمان، حرفه یک کارآفرین پایدار نبود.

بالاخره، با گذشت زمان، دید که من پرشور هستم، که در مورد کاری که انجام می‌دهم جدی هستم. او در نهایت به من لطف کرد. فکر می‌کنم قبل از اینکه تصمیمش را بگیرد، خیلی به من افتخار می‌کرد. یادم می‌آید وقتی جایزه ملی تعالی کارآفرینان جوان را برنده شدم و خبر را به او گفتم، اعتراف می‌کنم که چیزی را در چهره پدرم دیدم که قبلاً هرگز ندیده بودم.

قبل از همه اینها، من در طبقه همکف کتاب می‌فروختم و غرفه‌های کسب و کارهای کوچک را مدیریت می‌کردم. وقتی در دانشکده حقوق بودم، در دانشگاه فروشنده بودم. کمی از هر کاری را انجام می‌دادم. حداقل، در زندگی، هیچ سختی‌ای نداشتم، چون همیشه کمی پول داشتم.

پاتریشیا زوندی یائو، رئیس فعلی MSME: تعهد و عزم راسخ در خدمت به شرکت‌های کوچک و متوسط در ساحل عاج.

شما اکنون رئیس MSME هستید. مراحل اصلی که شما را به این سمت رساند چه بود؟

من حدود سال ۲۰۰۹ با این انجمن آشنا شدم، اما دوره‌ای از بحران در آن بود زیرا اوضاع بین رهبران مختلف آنجا پرتنش بود.

به خودم گفتم که اگر کارآفرین هستم، هنوز باید با انجمنی ارتباط برقرار کنم که بتوانم از آن کمک بگیرم. به این ترتیب به آنجا رسیدم. و سپس عضو شدم و خیلی فعال‌تر شدم.

بعد از آن، سمت رئیس کمیته را داشتم. واقعاً خیلی فعال بودم. در تمام جلسات، تمام جلسات آموزشی شرکت می‌کردم. و سپس در سال ۲۰۱۸، به عنوان معاون رئیس MSME منصوب شدم. اما اعتراف می‌کنم که واقعاً پس از یک مشاهده تصمیم گرفتم این قدم را بردارم.

کدام یک؟

وقتی در برنامه دانشگاه استنفورد در آکرا شرکت کردم، دیدم که فرصت‌های زیادی برای حمایت از کارآفرینان وجود دارد. به جز اینکه این نهادها نمی‌توانند مستقیماً برای حمایت از شرکت‌های کوچک و متوسط بیایند. آنها باید از طریق سازمان‌هایی که بخشی از یک انجمن هستند، چیزی شبیه یک سازمان چتر، اقدام کنند. و دیدم که در کشورهای شرق آفریقا، بودجه زیادی برای ظرفیت‌سازی تزریق می‌شود.

و وقتی به آنچه در اینجا انجام می‌شود نگاه کردم، متوجه شدم که کافی نیست. سپس متوجه شدم که فراتر از همه اینها، مسائل مدیریتی وجود دارد.

و سپس، اعتراف می‌کنم که برخی از اعضا، به خصوص معاون رئیس فعلی‌ام، که به من گفت باید زمام جنبش را به دست بگیرم، مرا تحت فشار قرار دادند. به او گفتم که علاقه‌ای ندارم زیرا کارهای زیادی برای انجام دادن دارم. او متقاعد شد که با ارتباطاتی که دارم، می‌توانم MSME را رهبری کنم. آن موقع بود که فکر کردم چرا که نه؟

چه چیزی باعث شد که بالاخره این پیشنهاد را بپذیرید؟

بعد از او، شخص دیگری بود که مرا به این تصمیم تشویق کرد. در نهایت، به خودم گفتم از آنجایی که همیشه در زندگی‌ام خوش‌شانس بوده‌ام، از آنجایی که از یک برنامه بهره‌مند شده‌ام، شبکه دارم و ارتباطات لازم برای توسعه شخصی کسب و کارم را دارم، چرا باید خودم را کنار بکشم؟

بنابراین به خودم گفتم اگر می‌توانم در ساختن این جنبش نقشی داشته باشم، باید قبول کنم که آن را انجام دهم. به خصوص از آنجایی که زبانی وجود داشت که دوست نداشتم. هر بار که می‌شنیدم مردم در مورد SMEها صحبت می‌کنند، آنها را اراذل و اوباش معرفی می‌کردند، به آنها می‌گفتند بی‌وجدان، بی‌ساختار و بی‌مسئولیت.

با این حال، من زنان و مردانی را می‌بینم، رهبران SMEها، که هر روز صبح از خواب بیدار می‌شوند تا با تمام چالش‌ها روبرو شوند و سعی می‌کنند اقتصاد را آجر به آجر به حرکت درآورند. بنابراین به خودم گفتم که باید گفتگویی بین ناشنوایان وجود داشته باشد. زیرا از یک طرف، واقعیت این مردان و زنانی وجود دارد که هر روز صبح از خواب بیدار می‌شوند تا سر کار بروند، سعی می‌کنند در پایان ماه درآمد کسب کنند، صورتحساب‌هایشان را پرداخت کنند، مالیات خود را بپردازند زیرا کارآفرینی دنیای آرامی نیست، و از طرف دیگر، افرادی هستند که تصور تا حدودی اشتباهی دارند که این مردان و زنان هیچ کاری برای انجام دادن ندارند.

آن موقع بود که به خودم گفتم باید سعی کنیم این تصویر را ترمیم کنیم. این چیزی بود که من را علاقه‌مند کرد: چگونه تصویر SMEها را ترمیم کنیم، برداشت اشتباهی را که برخی از SMEها دارند، اصلاح کنیم.

البته، نمی‌گویم مشکلی وجود ندارد. همه جا مشکل وجود دارد. اما ما باید آنچه را که می‌توان ترویج کرد، ترویج کنیم. بنابراین به خودم گفتم، بیایید زمام امور را به دست بگیریم، سعی می‌کنیم هر کاری از دستمان برمی‌آید انجام دهیم، سعی می‌کنیم کارها را انجام دهیم.

به خصوص وقتی تاریخچه MSME را خواندم، دیدم که این انجمن، فکر می‌کنم در سال‌های ۱۹۹۹-۲۰۰۰، ۲۰۰۰ عضو داشته است. این یک انجمن فوق‌العاده با دارایی‌های املاک و مستغلات بود، یک انجمن مهم، که مراسم خود را در هتل ایووآر برگزار می‌کرد. و سپس من شاهد انجمنی بودم که از ۲۰۰۰ عضو به ۴۱ عضو کاهش یافت.

به خودم گفتم، به جای انتقاد، چرا خودمان سعی نکنیم کاری را که باید انجام دهیم، انجام دهیم؟ سپس تصمیم گرفتم دیگر منفعل نباشم. بنابراین تصمیم گرفتم جنبش را رهبری کنم تا تغییرات لازم را ایجاد کند.

گذشته از تعاریف آکادمیک، کارآفرینی برای شما چه معنایی دارد؟

تعریفی وجود دارد که من دوست دارم، تعریفی که در استنفورد کشف کردم. در استنفورد، ما می‌گوییم کارآفرین، یا در کارآفرینی، کسی است که با توسعه یک کالا، یک خدمت یا یک محصول، به دنبال حل یک مشکل اجتماعی است. اما از آنجایی که این محصول نیاز کسی را برآورده می‌کند، آن شخص حاضر است برای خرید آن از جیب خود خرج کند. و وقتی آن شخص آن را می‌خرد، البته پول به دست می‌آید و شما باید بدانید که چگونه آن پول را توزیع کنید.

بنابراین این ثروت است؛ ثروت ایجاد می‌کند. این ثروت باید به اشتراک گذاشته شود. البته، خود کارآفرین بخشی از آن را برمی‌دارد، اما همچنین در مورد توانایی توزیع آن ثروت بین همه است: کارمندانی که با آنها کار می‌کند، همکارانش، جامعه، دولت و غیره.

برای من، ابتدا باید تمایلی برای حل یک مشکل وجود داشته باشد و پشت آن تمایل باید یک خدمت، یک کالا یا یک محصول باشد. اما ما در اینجا متوقف نمی‌شویم زیرا ما یک سازمان مردم نهاد نیستیم.

خلاصه اینکه، باید یک مدل اقتصادی وجود داشته باشد که نیازهای زندگی کسی را برآورده کند که وقتی خدمات یا محصول را می‌بیند، به پرداخت هزینه ترغیب شود. همه اینها ثروت ایجاد می‌کند. این ثروتی است که بین همه طرف‌ها تقسیم خواهد شد.

چه تعریفی از SME ارائه می‌دهید؟

از نظر من، این موتور اصلی اقتصاد است. بر اساس مخفف فرانسوی “PME”، من می‌گویم P (برای main)، M (برای engine) و E (برای economy). بنابراین برای من، SME (PME به زبان فرانسوی) به معنای موتور اصلی اقتصاد است. و وقتی به ساختار اقتصادی خود نگاه می‌کنیم و می‌بینیم که ۹۸٪ از SMEها اقتصاد ساحل عاج را اداره می‌کنند، از نظر من، این موتور محرک اصلی اقتصاد است.

چه ارزش‌هایی تعهد شما را به SMEها در ساحل عاج هدایت می‌کند؟

اول، می‌خواهم بگویم که اشتیاق وجود دارد. من عاشق کاری هستم که انجام می‌دهم. من در هر نبردی نمی‌جنگم، من در نبردهایی می‌جنگم که به آنها علاقه دارم، بنابراین حتی وقتی سخت است، در هر کاری که انجام می‌دهم اشتیاق وجود دارد زیرا عاشق کاری هستم که انجام می‌دهم، عاشق SMEها هستم، عاشق اعضایم هستم، عاشق مردم هستم. در واقع عشق به مردم وجود دارد.

سپس، هر چیزی که برای من صداقت است وجود دارد و واقعاً یکی از ارزش‌های بزرگی است که والدینم به من منتقل کرده‌اند: صداقت. سپس، عشق به کار وجود دارد. پدرم همیشه می‌گوید هیچ رازی وجود ندارد: “اگر کار کنی، نتیجه می‌گیری. اگر کار نکنی، نتیجه نمی‌گیری.” برای من، اشتیاق، صداقت و عشق به کار وجود دارد، یک کار خوب انجام شده، مهمتر از همه، این چیزی است که هر روز مرا هدایت می‌کند.

شما به عنوان یک کارآفرین زن مطمئناً با چالش‌هایی روبرو بوده‌اید.

بله، البته! من با چالش‌های متعددی روبرو بوده‌ام، زیرا وقتی از یک کسب و کار غیررسمی مانند کاری که با مادرم اداره می‌کردم به یک شرکت رسمی بدون حمایت زیاد می‌روید، پیچیده است. این گذار آسان نیست.

به یاد دارم که با وجود اینکه حقوق خوانده بودم، روزی خودم را در حال پرداخت اسناد مالیاتی یافتم. من کارم را انجام می‌دادم و چند چیز کوچک می‌فروختم. ثانیاً، در زمانی که من می‌فروختم، آموزش یا آگاهی زیادی در مورد کارآفرینی وجود نداشت. اعتراف می‌کنم که آموزش واقعی من در کارآفرینی در سال ۲۰۱۴ با برنامه‌ای که قبلاً به آن اشاره کردم، آغاز شد. درست است که من کارهایی از این دست انجام دادم، اما در واقع فرآیند را درک کردم. این آموزش به من آموخت که کاری را که انجام می‌دادم به روشی نسبتاً کوچک ساختار دهم؛ ساختارمند نبود.

وقتی کشف می‌کنید که چگونه است، اکنون یاد می‌گیرید که چگونه کسب و کار خود را ساختار دهید. بزرگترین چالش واقعاً این بود: گذار از جنبه غیررسمی به جنبه رسمی بدون هیچ گونه حمایتی. امروزه، همه جا حمایت زیادی وجود دارد.

بعد از آن، چالش‌های زیادی وجود دارد، اما این‌ها چالش‌های رایج کسب‌وکار هستند. تأمین مالی اکنون کمی کمتر چالش‌برانگیز است، اما تشکیل تیم، رهبری و مدیریت یک تیم. وقتی در بخش غیررسمی بودم، اوضاع به این شکل نبود. با آموزش، کم و بیش سعی می‌کنم این بار را جبران کنم.

آموزش حقوقی شما چگونه در کاری که امروز انجام می‌دهید به شما کمک می‌کند؟

آه، خیلی به من کمک می‌کند! چون از هر نظر، در هر سطحی به من کمک می‌کند. من وقتی در دانشکده حقوق بودم، درسی به نام اقتصاد سیاسی گذراندم. برای من، حقوق محدود به مقالاتی بود که باید از بر یاد می‌گرفتم. اما من در مورد این دوره یاد گرفتم؛ برای من یک کنجکاوی بود.

این یک دوره نسبتاً جامع بود که امروز به من اجازه می‌دهد محیط کسب و کار را به عنوان یک کارآفرین درک کنم. زیرا وقتی تمام می‌کنید، باید بدانید که چه عوامل اقتصادی و سیاسی را باید در محیط خود در نظر بگیرید. واقعاً به من کمک می‌کند.

در زمینه MSME، به من کمک کرد تا چارچوب نظارتی جنبش را درک کنم. در اقتصاد سیاسی، ما در مورد مالیات آموختیم که به شما امکان می‌دهد دنیای مالیات را به عنوان یک کارآفرین درک کنید. این به شما امکان می‌دهد رویکرد خود را به مالیات بهینه کنید. برای من، واقعاً یک برنامه آموزشی جامع بود.

بعد از آن، حقوق تجارت را مطالعه کردم، حقوقی که بسیار به تجارت نزدیک‌تر است. درست است که من دیگر یک متخصص حقوقی نیستم. اما حداقل می‌توانم همه ذینفعان را به چالش بکشم و با آنها صحبت کنم، چه وکیل باشند، چه مشاور حقوقی‌ام، یا مشاور مالیاتی‌ام.

چه توصیه‌ای به کارآفرینان جوان ساحل عاجی، و به ویژه زنان، دارید؟

آه! فکر می‌کنم اول از همه، باید بدانید که چگونه انتخاب کنید. نباید به عنوان یک مد زودگذر وارد کارآفرینی شوید، زیرا دنیای آرامی نیست. مواقعی هست که می‌خواهید بازی کنید، می‌خواهید آواز بخوانید، خوشحال هستید. زمانی هست که از خودتان می‌پرسید: “چه کسی مرا به اینجا فرستاده است؟” و از خود می‌پرسید که آیا انتخاب درستی کرده‌اید یا خیر.

من آن مرحله را پشت سر گذاشتم، اما از خودم سوالات درستی پرسیدم. از خودم پرسیدم: «اما مگر حرف پدرم بهترین انتخاب نبود؟ آیا مجبور بودم بروم و کار کنم تا کارمند شوم؟ این مواقعی است که آدم همه این سوالات را از خودش می‌پرسد.»

بعد، یکی از جنبه‌هایی که هرگز نباید نادیده گرفته شود، آموزش است. چون این تصور به ما دست می‌دهد که می‌توانیم همین‌طوری وارد کارآفرینی شویم. این چیزی بود که من فکر می‌کردم، اما فکر نمی‌کنم درست باشد. ما مثل یک پزشک آموزش می‌بینیم. چون قرار نیست روی بدن انسان کار کنیم و مردم را تکه‌تکه کنیم و این‌طوری جراحی کنیم. منظورم این است که آموزش روزانه در این حرفه به شما این امکان را می‌دهد که کارآمدتر باشید. و بعد بهتر نفس می‌کشید.

امروز، بهتر نفس می‌کشم چون فهمیدم که با این آموزش، باید خودتان را با یک تیم احاطه می‌کردید. اما وقتی تنها هستید، یک بار کامل را به دوش می‌کشید؛ سخت است. اما وقتی می‌دانید چگونه خودتان را احاطه کنید، وقتی تیمی دارید که چشم‌انداز را درک می‌کند، می‌داند به کجا می‌روید، آن بار را تقسیم می‌کنید و هر فرد بخشی از آن را به عهده می‌گیرد، و در نهایت، حمل کردن آن به تنهایی برای شما کمتر بار سنگینی است.

تصویر MSME، یک سازمان مرجع.

می‌توانید درباره جنبش شرکت‌های کوچک و متوسط ساحل عاج و ماموریت‌های اصلی آن برای ما بگویید؟

MPME یک انجمن فوق‌العاده است که در سال ۱۹۸۰ توسط هفت کارآفرین، از جمله دانیل برشات، ایجاد شد. با این حال، این ایده ابتدا در سال ۱۹۷۶ توسط یک فرانسوی به نام میشل پاوا، که به فکر تأسیس یک انجمن بود، پدیدار شد. اما در سال ۱۹۸۰ بود که هفت نفر MPME را به همراه دانیل برشات، که رئیس بنیانگذار آن است، تأسیس کردند.

تا به امروز، ۴۵ سال از تأسیس آن می‌گذرد. همانطور که امیدوار بودم، توانستیم در ۲ و ۳ ژوئیه ۲۰۲۵ از او تجلیل کنیم. این فرصتی برای ما بود تا به تاریخچه انجمن و دستاوردهای آن نگاهی بیندازیم. بنابراین آنها شروع کردند. هفت نفر بودند، اما طبق بایگانی‌هایی که خوانده‌ام، آنها می‌خواستند با اتحاد نیروها، فقط برای تسویه حساب بیمه‌نامه‌ها، به بیمه دسترسی پیدا کنند.

آنها حتی در آن زمان پروژه‌های بسیار مهمی را انجام دادند که پروژه‌های ضمانتی بودند. آنها صندوقی تأسیس کرده بودند که به شرکت‌های کوچک و متوسط عضو اجازه می‌داد بدون نیاز به ارائه ضمانت بانکی، به اعتبار دسترسی داشته باشند. صندوق ضمانتی که آنها تأسیس کرده بودند، این نقش را ایفا می‌کرد. آنها نوعی همکاری متقابل ایجاد کرده بودند تا بتوانند از حق بیمه‌های جذاب‌تر بهره‌مند شوند. به عبارت دیگر، همه آنها برای رفتن به یک بیمه‌گر واحد، متحد شدند.

و سپس، خیلی سریع، تب و تاب زیادی به پا شد. از هفت نفر، به 50 نفر و سپس به 500 نفر افزایش یافتند. این گروه کوچک به یک شرکت بیمه متقابل تبدیل شد و تنها در سال 1990 بود که واقعاً نام یک جنبش را به خود گرفت. این جنبش تا 2000 عضو داشت و کمی شبیه یک اتحادیه بود که از منافع شرکت‌های کوچک و متوسط دفاع می‌کرد و به دنبال چگونگی حمایت از آنها بود.

این امر امکان خرید گروهی را فراهم می‌کرد. این یک شبکه واقعی برای همکاری با یکدیگر بود. همه مشتری یکدیگر بودند. و آنها واقعاً نقطه اصلی تماس در سطح دولت برای هر چیزی مربوط به شرکت‌های کوچک و متوسط بودند.

آنها حتی یک مجله ایجاد کردند. من صفحه‌ای از یک مجله را در آرشیو پیدا کردم که در آن آنها دیدگاه‌ها و جهت‌گیری‌های خود را در مورد مسائل اصلی مؤثر بر محیط اقتصادی به اشتراک گذاشته بودند. دولت دائماً با آنها مشورت می‌کرد.

بعد از دانیل برشات، نیکولاس، که او هم رئیس بود، و خانم لاوسون بودند. سپس آقای آمیشیا جوزف بودند و من به عنوان هفتمین رئیس MSME وارد شدم.

رئیس MSMEها به همراه سلیمان دیاراسوبا، وزیر بازرگانی، صنعت و ترویج SMEها.

اقدامات اصلی MPME برای حمایت از SMEهای ساحل عاج چیست؟

ما می‌خواستیم در چهار محور تکامل پیدا کنیم. محور اول مربوط به حاکمیت است. این شامل کار بر روی حاکمیت سازمان و SMEهای ما می‌شود. وقتی رسیدیم، چندین پروژه را انجام دادیم که شامل اصلاح مقررات ما برای مطابقت بیشتر آنها با استانداردهای بین‌المللی بود. این کاری است که ما انجام دادیم.

محور دوم مربوط به تقویت رقابت‌پذیری و ظرفیت اعضای ما است. به همین دلیل است که ما آموزش‌های زیادی برگزار می‌کنیم. هر پنجشنبه، جلسات آموزشی برای اعضای ما و تیم‌هایشان ارائه می‌شود. هدف این است که به آنها کمک کنیم ظرفیت و همچنین رقابت‌پذیری خود را افزایش دهند.

زیرا امروزه، ما در یک دهکده جهانی زندگی می‌کنیم و با موانع تعرفه‌ای که با بازار مشترک در افق برداشته خواهد شد، این هم یک فرصت و هم یک خطر است. فرصتی وقتی آماده هستید، خطری وقتی آماده نیستید.

این بدان معناست که یک SME تانزانیا را ترک می‌کند و به بازار ساحل عاج می‌آید و می‌فروشد. مصرف‌کنندگان به دنبال محصولی خواهند بود که از نظر کیفیت و هزینه بهترین ارزش را برای آنها ارائه دهد. در شرق آفریقا، کشورها از قبل سطح نسبتاً پیشرفته‌ای از صنعتی شدن در سطح SME را دارند، که هنوز برای ما اینطور نیست.

بنابراین ایده ما این است که رقابتی‌تر شویم. به طوری که وقتی این بازار باز می‌شود – که در حال باز شدن است – نه تنها بتوانیم بر بازار خود مسلط شویم و سپس آن را در سطح بین‌المللی فتح کنیم.

به همین دلیل است که ما برای اعضای خود شبکه‌سازی زیادی انجام می‌دهیم و زیاد سفر می‌کنیم. ما قبلاً چندین بار به چین سفر کرده‌ایم و سفرهای دیگری نیز در حال انجام است تا ببینیم SME های ما چگونه می‌توانند با دیگران در سطح بین‌المللی رقابت کنند. این در مورد دستیابی به فناوری برای رقابت در بازارها است.

ما همچنین در هر چیزی که مربوط به “محتوای محلی” است فعال هستیم. ما به دنبال آماده‌سازی بهتر SME های خود هستیم. یعنی وقتی بخشی در حال تغییر است، مانند بخش نفت یا انرژی، سعی می‌کنیم اطلاعاتی را در اختیار SME های خود قرار دهیم تا آنها بتوانند برای استفاده از فرصت‌های نوظهور آماده شوند، آنها را در نظر بگیرند و از قانون محتوای محلی بهره ببرند.

پس این زمینه‌ای بود که شما کلاس‌های استاد را در آن آغاز کردید؟

بله، دقیقاً همین است، این آموزش است، ما در همه جهات پیش می‌رویم. ما حتی یک کلاس استاد در مورد سلامت روان رهبران کسب و کار داریم. یادم می‌آید وقتی در مورد این موضوع صحبت می‌کردم، کسی فکر می‌کرد که فقط مربوط به افراد دیوانه است. با این حال، برای رهبران کسب و کار، این یک بار عاطفی است!

وقتی در مورد تعدیل مالیات با یک مدیر SME صحبت می‌کنید، ممکن است عصبانی شود. همه به یک اندازه آماده دریافت چنین شوکی نیستند. از این رو اهمیت این موضوع مشخص می‌شود.

شما در مورد حوزه‌های کاری خود صحبت می‌کردید…

بله. حوزه سوم مربوط به همه حمایت‌ها، هر چیزی که مربوط به محیط کسب و